Tobias en de verloren tand

Tobias lag in bed, hij hield zijn ogen wijd open. Toen dat maar moeilijk lukte gebruikte hij beide duimen en wijsvingers om zijn oogleden op hun plaats te houden. Het was al erg laat, bijna allemaal nullen op de klok. De kamer en het hele huis waren muisstil, alsof ze het wisten. Het enige dat je kon horen was het zachte geritsel van Tobias onder de lakens. Het was bijna zover, nog even wachten. Continue reading